. . . . . VAL . . . . Amigos do Medioambiente

As organizacións e colectivos medioambientais galegos queremos

facer un chamado á sociedade galega para sensibilizala sobre o

problema do quecemento do clima, que no noso país vai ter

especial repercusión.

A rápida e transcendental mudanza na composición da atmosfera

con relación aos valores mantidos durante millóns de anos, fai que

a sua capacidade de autorregulación fique mermada. O fenómeno

do quecemento global débese principalmente ao incremento do

CO2 atmosférico provocado polas actividades humanas. En

Galiza, as emisións de gases de efeito invernadoiro (GEIs)

provintes sobre todo das térmicas de carbón, verdadeiras fábricas

de cambio climático, están por riba da media estatal e mesmo

superan ás dos países da UE que máis contaminan.

Este quecemento global está a provocar un deterioro ambiental

xeralizado que xa está a acontecer, particularmente naquelas

zonas máis sensíbeis da Terra. Entre estas están os casquetes

polares e as terras con tendencia á desertización, pero tamén

amplas áreas costeiras de clima temperado como Galiza. O rápido

desxeo está a provocar a incorporación de enormes cantidades

auga líquida aos océanos dende os polos e os glaciares

continentais. Estanse a rexistrar xa variacións do nível dos

océanos e hai previsións de se incrementar nos vindeiros anos.

Qué pasará coas cidades e vilas costeiras galegas?.

Ao mesmo tempo, están a acontecer modificacións na

composición e temperatura das augas, que ameazan con alterar a

fráxil dinámica das correntes mariñas. Galiza está bañada polas

augas cálidas da corrente do Golfo que se achega ás nosas costas

no inverno, afastándose no verán para deixar paso ás frías augas

profundas. Esta dinámica atempera o noso clima e fertiliza o noso

mar, facendo das rías uns dos ecosistemas con maior

produtividade biolóxica do planeta. Qué pasará se crebamos este

delicado equilibrio?

Nas serras interiores, grande cantidade de auga fica retida durante

o inverno nos nosos montes, particularmente nas turbeiras, que

xogan un papel importantísimo no balance hídrico global e, de

paso, garanten a fertilidade dos nosos vales e fecundan as rías.

Moitas destas turbeiras, coma as do Xistral, ecosistemas únicos e

moi sensíbeis, foron destruidas pola implantación masiva de

parques eólicos, perdendo o seu papel regulador das augas libres.

Cómo afectará a escaseza de auga aos ecosistemas e ás persoas

que neles viven?

En Galiza, as predicións mais optimistas indican que o clima vai

mudar cara unha progresiva mediterranización: veráns máis

cálidos, invernos máis fríos e descenso das precipitacións, con

épocas de secas e fortes avenidas. Os incendios forestais,

agravados polas intensas secas, inxectan á atmósfera grandes

cantidades de GEIs (principalmente CO, CO2 e metano). Temos

así un círculo vicioso: máis cambio climático produce máis

incendios forestais, mais incendios agravan o cambio climático.

Todo isto unido á masiva urbanización da costa que agravará as

consecuencias deste deterioro ambiental propiciado pola mudanza

climática.

Cómpre tomar medidas para frear esta dinámica e cómpre facelo

xa. Por iso, as organizacións e colectivos asinantes queremos

expresar á sociedade e aos poderes públicos:

-Que é necesario un compromiso firme para reducción das

emisions de gases de efecto invernadoiro, máis ambicioso que o

recollido no actual protocolo de Kioto. Este esforzo na reducción

dos GEIs debe ser maior para aqueles sectores máis

contaminantes: as térmicas de carbón, cementeiras e

petroquímicas.

-É preciso tamén un maior control das emisións dos sectores

difusos, nomeadamente do tráfico, que representa o 60% das

emisións. Non é admisíbel continuar programando infraestruturas

de transporte por estrada, esquecendo o transporte público e

abandonando os camiños de ferro. Esiximos unha rede de

ferrocarrís interurbana eficaz e vertebradora do país que contribúa

a reducir drásticamente as emisións de CO2 debidas ao

transporte privado.

-Débense fomentar as enerxías renovábeis con criterios de

sustentabilidade, abandonando o produtivismo a ultranza. A

minimización do seu impacto ambiental, a extensión dos seus

beneficios á poboación local, procurando a máxima proximidade

entre produción e consumo, alén da substitución das non

renovábeis, deben ser os guieiros dunha nova política enerxética.

Paralelamente, reclamamos a inmediata posta en marcha de

planos de aforro e eficiencia, integrando a filosofía dos 3R, dende

o fogar até a empresa comezando polas propias administracións.

Para isto resulta imprescindíbel fomentar programas de educación

ambiental que atinxan a toda a cidadania.

-A presión urbanística sobre a costa ameaza con agravar os

efeitos do cambio climático, o que unido ao incremento da

demanda de auga e á diminución dos recursos hídricos, fai

necesaria unha nova planificación do territorio con criterios de

sustentabilidade. Os PXOMs deberían incluir medidas eficaces para

a redución do consumo doméstico e industrial de auga e a sua

reutilización, implantando sistemas de depuración máis eficientes,

ecolóxicos e descentralizados.

-A alteración irreversíbel das nosas montañas debido á pegada de

actividades e explotacións agresivas, compromete a súa

capacidade para a captación da auga, alén de poñer en perigo

ecosistemas únicos. Reclamamos a aprobación da Carta das

Montañas e, como primeiro paso, solicitamos unha moratoria

para as canteiras e minas a ceo aberto en Galiza.

-Apostamos por unha Galiza verde que recupere o seu papel de

rexeneradora de CO2 mediante a conservación da biodiversidade

e o fomento do bosque autóctono, freando a eucaliptización e

promocionando unha agricultura centrada na terra e nas súas

xentes, alonxándonos das falsas saidas “bio” como a utilización

de cultivos enerxéticos para carburantes.

Dende Galiza temos que trabar con eficacia as ameazas de

desertización e perda de fertilidade dos nosos solos e rías que

trae o cambio climático, actuando con decisión e sen demora

contra as suas causas. Debemos recuperar a nosa vocación de

país de vida, responsábel e solidario cos demáis povos, asumindo

un compromiso coa terra e co planeta parello á nosa

responsabilidade individual e colectiva no cambio climático.

.

.

CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA
 
TÍTULO I
De los derechos y deberes fundamentales
 
CAPÍTULO TERCERO
De los principios rectores de la política social y económica
 
Artículo 45
1. Todos tienen el derecho a disfrutar de un medio ambiente adecuado para el desarrollo de la persona, así como el deber de conservarlo.
2. Los poderes públicos velarán por la utilización racional de todos los recursos naturales, con el fin de proteger y mejorar la calidad de vida y defender y restaurar el medio ambiente, apoyándose en la indispensable solidaridad colectiva.
3. Para quienes violen lo dispuesto en el apartado anterior, en los términos que la ley fije se establecerán sanciones penales o, en su caso, administrativas, así como la obligación de reparar el daño causado.
 
 
LA CONSTITUCIÓN:

Es el derecho básico de la organización del Estado.
Es la norma jurídica más importante, de la que dependen las demás.
Sirve de referente para el desarrollo de las leyes, establece los principios, los derechos y los deberes de los ciudadanos y la organización del estado.